از این دتکتورها به عنوان سنسور مادون قرمز یا چشمی PIR نیز یاد میشود و در سیستم‌های اعلام سرقت برای تشخیص حرکت در یک منطقه مشخص که تحت پوشش دید چشمی قرار دارد استفاده می‌گردد. از آنجا که بدن موجودات زنده به دلیل وجود حرارت از خود اشعه مادون قرمز(Infrared) پخش می‌کند از این خاصیت برای تشخیص حرکت در این سنسورها استفاده شده است. قسمت اصلی سنسورها از یک ماده کریستالی به ابعاد ۳٫۴ * ۱ میلی‌متر تشکیل شده است که در اثر برخورد اشعه مادون قرمز روی آن یک شارژ سطحی ایجاد می‌شود و هر گونه تغییرات در مقدار اشعه تابیده شده بر روی این ماده باعث تغییر شارژ الکتریکی آن شده و سیگنالی ایجاد می‌شود.

در عمل از دو ماده کریستالی که به صورت متقابل و با فاصله یک میلیمتر بسته شده‌اند استفاده می‌گردد تا نویزهای حاصل از برخورد نور خورشید یا لرزش و تغییر دما خنثی شوند این دو عنصر به یک ترانزیستور FET بسته می‌شوند و در مجموع یک عنصر سه پایه برای اتصال به تقویت کننده و مقایسه کننده ایجاد می‌شود.روی سنسورها دریچه‌ای برای محدود کردن مقدار اشعه ورودی از جنس پلی اتیلن شفاف وجود دارد.

قسمت‌های مختلف سنسورهای حرکتی:
۱- ترمینال‌های اتصال(Terminal Block)(Wiring):

این ترمینال‌ها برای اتصال تغذیه چشمی و همچنین اتصال چشمی به مرکز کنترل می‌باشند.

۲- LED نشانگر (Indicator LED):

هنگام حرکت اجسام گرم مثل انسان از جلو سنسور، این LED روشن می‌شود و نشانگر تشخیص حرکت جسم گرم می‌باشد.

۳- جامپر تنظیم تعداد پالس(p.cnt)(p.c):

برای کم کردن امکان اعلام خطر اشتباهی که ممکن است بدلیل شرایط محیطی یا تداخل ناشی از خطوط برق رخ بدهد امکان شمارش پالس روی این سنسورها قرار داده شده است تا سنسور تنها پس از دریافت تعداد پالس مشخص شده ایجاد آلارم نماید؛ برای تنظیم تعداد پالس از این قسمت استفاده می‌شود.

الف- طراحی سیستم توزیع:

از آن‌جا که افت سیستم توزیع آنتن مرکزی در انتخاب موثر است لذا باید ابتدا سیستم توزیع را طراحی و محاسبه نمود.

قدم اول تهیه نقشه ساختمان و علامت گذاری محل پریزها و محل آمپلی فایر است.

نحوه توزیع کابل‌ها نیز از نظر عمودی یا افقی بودن نسبت به شکل ساختمان باید تعیین شود و سپس کابل‌های لازم تعیین شود.

از کابل کشی طولانی و کابل کشی زیگزاگ و حلقوی باید اجتناب کرد و کابل‌ها را در صورت امکان به طور مستقیم کشید.

در مرحله بعد محل تپ آف‌ها و اسپلیترها را تعیین می‌کنیم.

طولانی‌ترین کابل یا کابل با بیشترین تعدا تپ آف‌ها و اسپلیترهای را باید برای افت سیستم آنتن مرکزی در نظر گرفت.

در صورت عدم اطمینان در مورد شاخه با بیشترین افت باید در چندین شاخه افت را محاسبه کرد و شاخه با بیشترین افت را انتخاب نمود.

افت‌های سیستم توزیع در آنتن مرکزی:

۱-افت کابل‌ها:

مقداری از سیگنال در حین عبور از کابل کواکسیال افت خواهد کرد.

مقدار این افت به نوع کابل مورد استفاده و فرکانس سیگنال عبوری بستگی دارد.

در فرکانس‌های بالاتر افت بیشتری وجود خواهد داشت.

بهتر است افت کابل را برای بالاترین فرکانس موجود یا فرکانسی که ممکن است در آینده دریافت شود محاسبه نمود.

۲- افت اسپلیترها:

مقدار افت در اسپلیتر عبارت است از مقدار ورودی بر حسب دسی‌بل منهای خروجی.

به عنوان مثال برای اسپلیتر دو راه حدود ۳٫۵db و برای اسپلیتر ۴ راه حدود ۶٫۵ الی ۷٫۵ db خواهد بود.

معمولاً کارخانجات سازنده مقدار افت را برای فرکانس‌های مختلف در جدولی ارائه می‌کنند.

۳- افت جداسازی:

هر تپ آف برای ایزولاسیون گیرنده‌ها از یکدیگر سیگنال ورودی را مقداری کاهش می‌دهد و آن را به خروجی فرعی می‌دهد.

این افت را افت جداسازی(ایزولاسیون) می‌نامند.

مثلاً اگر یک سیگنال ۲۵ دسی‌بل به یک تپ آف با افت ایزولاسیون ۲۳ دسی‌بل اعمال شود در خروجی فرعی مقدار ۲ دسی‌بل سیگنال قابل دسترس خواهد بود.

۴- افت عبوری:

هنگام عبور سیگنال از داخل تپ آف از ورودی اصلی به خروجی اصلی مقداری افت ایجاد می‌شود که باید مقدار آن را در محاسبات مد نظر قرار داد.

مقدار این افت برای فرکانس‌های مختلف تفاوت می‌کندو توسط کارخانه سازنده جدولی ارائه می‌گردد.

ولی معمولاً تپ آف‌هایی با مقدار ایزولاسیون بالا افت عبوری کمتری دارند.

نحوه انتخاب تپ آف:

باید در یک سیستم آنتن مرکزی تپ آف‌هایی انتخاب شوند که حداقل ۱۰۰۰ میکروولت را برای هر گیرنده تامین کند و ایزولاسیون کافی بین گیرنده و سیستم جهت جلوگیری از تداخل ایجاد کند.

دریافت سیگنال بیشتر از ۱۰۰۰ میکروولت(۰ دسی‌بل) به گیرنده آسیبی نمی‌رساند و بسیاری از طراحان سیستم‌های آنتن مرکزی سطح خروجی‌های فرعی را تا ۱۰ دسی بل نیز در نظر می‌گیرند.

در طراحی سیستم آنتن مرکزی افت ایزولاسیون آخرین تپ آف قبل از آمپلی فایر را در نظر می‌گیرند و در صورت طولانی بودن مسیر بین تپ آف و ستگاه تلوزیون باید افت کابل آن را نیز در نظر گرفت.

در صورت استفاده از تپ آف‌های دیواری(wall tap) به علت کم بودن فاصله بین تپ آف و تلوزیون میتوان از این افت صرف‌نظر کرد.

انتخاب آنتن در سیستم آنتن مرکزی:

سه فاکتور اساسی باید در انتخاب آنتن در نظر گرفته شود:

۱- نوع آنتن

۲- بهره آنتن

۳- جهت آنتن

نوع آنتن با توجه به تعداد و فرکانس کانال‌های مورد دریافت تعیین می‌گردد.

جهت آنتن نیز نسبت به فرستنده تلوزیونی تنظیم می‌شود.

اگر تمام فرستنده‌ها یا تعدادی از آن‌ها در یک جهت باشند از آنتن پهن باند(Broad Band) استفاده می‌شود.

و اگر در جهت‌ها متفاوت باشند از آنتن تک کانال استفاده می‌گردد.

انواع معمول آنتن‌ها عبارتند از:

VHF               UHF              VHF/UHF                  VHF/UHF/FM

البته برای دریافت سیگنال FM بهتر است از آنتن جداگانه FM استفاده شود.

بهره آنتن یک مساله مهم است و آنتن باید حداقل سیگنال ۰db را برای ورودی آمپلی فایر مهیا سازد.

در محل‌های با سیگنال ضعیف باید از آنتن با بهره و اندازه بزرگتر استفاده کرد.

در صورتی که باز هم سیگنال مناسب به دست نیامد مجبوریم از پری آپلی فایر استفاده نماییم.

جهت آنتن نیز باید به دقت تنظیم شود اگر آنتن خوب تنظیم شده باشد نسبت سیگنال‌هایی که با قسمت جلو آنتن دریافت می‌گردد به سیگنال‌هایی که با عقب آنتن دریافت می‌گردد بیشتر خواهد بود.

برآورد سطح سیگنال:

تعیین دقیق سطح سیگنال برای طراحی صحیح سیستم مهم و اساسی است.

لذا با استفاده از یک آنتن با یهره مشخص و یک تلوزیون رنگی قابل حمل  و یک میدان سنج میتوان مقدار سیگنال را در محل نصب آنتن تعیین کرد.

در محل‌هایی که سیگنال ضعیف است محل آنتن بسیار حساس است.

ممکن است در یک محدوده ۱۵ متری تفاوت‌های فاحشی در مقدار سیگنال وجود داشته باشد.

ارتفاع آنتن نیز در مقدار سیگنال موثر است.

ولی این مطلب را باید در نظر داشت که همیشه ارتفاع بالاتر باعث ایجاد سیگنال بیشتر نمی‌شود بلکه باید مناسب‌ترین ارتفاع را با آزمایش به دست آورد و میدان سنج نیز برای اندازه‌گیری سیگنال دریافت شده برای هر کانال به کار می‌رود.

این تست باید در چند جای سایت انجام گیرد و بهترین محل برای آنتن انتخاب گردد.

در صورتی که آنتن به دقت انتخاب شود حتی می‌تواند بعضی تداخل‌ها را از بین ببرد.

با استفاده از تلوزیون رنگی می‌توان کیفیت سیگنال را در هر کانال مشخص کرد و در صورت وجود تداخل امواج اثر آن را روی تصویر مشاهده نمود.

انتخاب پیش تقویت کننده:

در محل‌هایی که سیگنال ضعیف است ممکن است تقویت اولیه سیگنال لازم شود.

در انتخاب پری آمپلی فایر باید چهار نکته در نظر گرفت:

۱- پوشش باند فرکانس

۲- بهره(GAIN)

۳- مقدار نویز

۴- توان خروجی

پیش تقویت کننده‌ها به صورت UHF یا VHF یا VHF/UHF ساخته شده‌اند.

بعضی از آن‌ها دارای مسدود کننده‌های موج FM هستند تا اگر دریافت FM باعث ایجاد نویز شود آن را بلوکه کنند.

پری آمپلی فایر باید سطح سیگنال کافی را برای آمپلی فایر توزیع فراهم کند.

هنگام استفاده از آمپلی فایرهای تک کانال هم ممکن است یک پری آمپلی فایر لازم شود تا سیگنال کافی برای عملکرد صحیح AGC فراهم گردد.

مقدار نویز تولید شده توسط پری آپلی فایر یا همان عدد نویز(figure noise) نیز باید پایین باشد تا کیفیت سیگنال حفظ شود.

تغذیه پری آمپلی فایر که در نزدیکترین فاصله از آنتن نصب شده است از طریق یک منبع تغذیه در داخل ساختمان نیز ممکن است و پس از کاهش  دادن ولتاژ به مقدار لازم خطوط سیگناال به پری آمپلی فایر اعمال می‌شود.

توجه کنید بین منبع تغذیه و پری آمپلی فایر یک اسپلیتر معمولی قرار ندهید چون باعث اتصال کوتاه منبع تغذیه می‌گردد.

از مبدل تطبیق امپدانس نیز نبایستی استفاده شود.

پردازش و ترکیب سیگنال:

عمل پردازش سیگنال توسط فیلترها، مسدود کننده‌ها ترکیب کننده‌ها و تضعیف کننده‌ها انجام می‌گیرد.

در صورت لزوم از مبدل فرکانس UHF به VHF نیز می‌توان استفاده کرد.

انتخاب آمپلی فایر سیستم آنتن مرکزی:

در انتخاب آمپلی فایر باید باید سه مورد را در نظر گرفت:

۱- فرکانس و تعداد کانال‌های مورد دریافت

۲- افت کل سیستم

۳- نوع سیگنال ورودی

اگر کانال‌های همجوار زیادی دریافت شود هر کانال برای جلوگیری از تداخل باید فیلتر شود.

برای این منظور معمولاً از آمپلی فایرهای تک کانال(STRIP) استفاده می‌گردد.

مقدار ورودی به علاوه بهره تقویت کننده باید از افت کل سیستم بیشتر شود و معمولاً ۶db نیز به این مقدار اضافه می‌کنند.

آمپلی فایرهای تک کانال بعد از فیلتر کردن و بلوکه کردن تمام کانال‌های دیگر به کار می‌روند و دارای دو نوع کنترل بهره اتوماتیک(AGC)  ودستی هستند.

که نوع AGC در شرایط آب و هوایی و محیطی مختلف سطح سیگنال را ثابت نگه می‌دارند.

آمپلی فایرها با ورودی VHF و VHF/UHF ساخته شده‌اند ضمناً مقدار سیگنال ورودی بعلاوه بهره تقویت کننده نباید از توان خروجی آمپلی فایر بیشتر شود.

قابلیت یا مقدار خروجی آمپلی فایر مقداریست که تقویت کننده بدون برش و یا مدولاسیون عرضی می‌تواند تحویل دهد.

بعضی از آمپلی فایرها دارای کنترل بهره و اعوجاج و نوسان و تضعیف کننده قابل تنظیم می‌باشند تا سطح سیگنال یکسانی را برای تمام کانال‌ها ایجاد کنند.

۱- دوربین‌‌های پین هل(PinHole):

دوربین‌‌های مداربسته پین هل دوربین‌‌های ریزی هستند که بیشتر به عنوان دوربین مخفی یا برای اهداف جاسوسی به کار می‌‌روند.

برخی از آن‌‌ها را حتی می‌‌توان در خودکار جاسازی کرد. به صورت بیسیم نیز موجود می‌‌باشند.

۲- دوربین‌‌های صنعتی و نیمه صنعتی:

با امکاناتی نظیر امکان تعویض لنز و تنظیم ایریز و حجم بزرگتر از دوربین‌‌های دیگر متمایز می‌‌شوند.

۳- دوربین‌‌های مداربسته mini:

دوربین‌‌های کوچکی هستند که برای استفاده شخصی و در سیستم‌‌های مدار بسته کوچک مورد استفاده قرار می‌‌گیرند.

اکثراً دارای لنز fix هستند. قیمت آن‌‌ها ارزان است و به راحتی قابل پنهان کردن هستند.

معمولاً خروجی تصویر آن‌‌ها به صورت فیش ویدئویی می‌‌باشد و برای استفاده در مکان‌‌هایی مانند مدرسه-ویترین مغزه‌‌ها و هتل‌‌ها به همراه تلفن تصویری مناسب می‌‌باشند.

۴- دوربین‌‌های مدار بسته دید در شب:

این دوربین‌‌ها دارای سنسور گیرنده مادون قرمز هستند که توانایی تصویر برداری در شب را نیز به آن‌‌ها می‌‌دهند.

در موارد خاصی برای عملکرد بهتر این دوربین‌‌ها لامپ‌‌های مادون قرمز در محل نصب می‌‌کنند.

۵- دوربین‌‌های مدار بسته ضد آب:

ساختمان این نوع دوربین مدار بسته در مقابل نفوذ آب و رطوبت کاملاً حفاظت شده است.

همچنین دارای گیرنده‌‌های مادون قرمز هستند تا در محیط کم نور زیر آب قادر به تصویر برداری باشند.

۶- دوربین‌‌های مدار بسته دام متحرک(Speed Dome):

این دوربین‌‌ها اکثراً به صورت سقفی نصب می‌‌شوند و به همراه خود پایه قابل کنترل و حرکت دارند که دوربین را در تمام جهات به صورت ۳۶۰ درجه میچرخاند.

۷- دوربین‌‌های مدار بسته تحت شبکه(Camera Lan):

این دوربین‌‌ها دارای امکاناتی برای اتصال به شبکه محلی CCTV یا انتقال داده از طریق خط تلفن می‌‌باشند.

در پشت این دوربین‌‌های مدار بسته محل اتصال کارت شبکه و کانکتور اتصال به شبکه مانند RS232 و RS485 یا پورت USB وجود دارد.

۸- دوربین‌‌های مداربسته دارای امکان Motion Activity Detector(MAD):

دوربین‌‌هایی هستند که با دریافت تغییر در سیگنال ویدئویی حرکت را تشخیص می‌‌دهند یا با تحریک شستی‌‌هایی که به قسمت کنترل دوربین وصل شده است شروع به تصویر برداری و ذخیره در هارد دیسک داخلی خود می‌‌کنند.

۹- دوربین‌‌های مدار بسته بی‌‌سیم:

این نوع دوربین مدار بسته دارای امکانات فرستنده(TX) در داخل خود و گیرنده(RX) مجزا می‌‌باشند و در برد معینی می‌‌توانند تصویر را بدون نیاز به سیم کشی ارسال کنند.

لازم به توضیح است که ممکن است یک دوربین دارای چند نوع از این امکانات باشد.

مثلاً هم دارای امکان دید در شب و هم بی‌‌سیم باشد یا هم دارای امکانات دوربین‌‌‌های صنعتی و هم دارای امکان اتصال به شبکه باشد.

از جمله امکاناتی که دستگاه DVR در دوربین‌های مداربسته دارد امکان انتقال تصاویر از طریق اینترنت است.

برای استفاده از چنین امکانی باید از قبل امکاناتی مانند:

اینترنت ,مودم و IP استاتیک که از طریق همان شرکت ارئه دهنده اینترنت داده می‌شود را تدارک دید.

اکثر دستگاه‌های DVR دارای ورودی RJ45 هستند که از طریق این پورت و کابل شبکه می‌توان اتصال بین DVR و مودم را برقرار کرد.

تنظیمات اصلی فرایند انتقال تصویر به صورت زیر است:

۱-اتصال سخت افزاری مودم و DVR وکامپیوتر از طریق کابل شبکه و سوئیچ

۲-تنظیمات شبکه بر روی DVR

۳-تنظیمات انتقال تصویر بر روی مودم

۴-بازبینی تصاویر از طریق اینترنت و موبایل

مرحله اول که نیازی به توضیح خاصی ندارد.

در مرحله دوم منظور از تنظیمات شبکه بر روی DVR انجام  در آی پی DVR که با IP مودم در یک رنج باشد.

مرحله سوم مرحله اصلی انتقال تصویر از طریق اینترنت است در این مرحله باید وارد تنظیمات مودم شد و آن را جهت انتقال تصویر تنظیم کرد.

که این کار را توسط یک کامپیوتر انجام می‌دهیم.

در مرحله چهارم برای انتقال تصویر بر روی موبایل یکی از نرم‌افزارها‌ی MEYE یا ASEE یا QMEYE را بر روی موبایل خود نصب می‌کنیم.

معمولا جهت حفاظت از سیستم های دوربین مدار بسته ای که در محوطه و روی دکل مرتفع نصب میگردند در مقابل صاعقه از صاعقه گیر استفاده میشود.

در این موارد صاعقه گیر اکتیو دارای پوشش وسیعی میباشد.

دتکتورهای دودی(Smoke Detectors):

این نوع دتکتورها به صورت سقفی نصب می‌شوند و دارای محفظه‌ای هستند که بعد از پر شدن دود به این محفظه تحریک شده و با تغییر جریان عبوری به مرکز کنترل اعلام حریق می‌نمایند.

دتکتورهای دودی یونیزاسیون(Ionization):

این نوع دتکتورها دارای یک عنصر تشعشع رادیواکتیو می‌باشند.

در اثر عبور اشعه رادیواکتیو از هوای داخل محفظه و یونیزه کردن آن، مقداری جریان عبور می‌کند.

در مواقعی که دود داخل این محفظه می‌شود، جریان عبوری تغییر می‌کند و باعث اعلام حریق می‌شود.

به دلیل حساسیت زیاد در برابر دود، در جاهایی که حجم آتش زیاد و دود کم ایجاد می‌شود از این نوع دتکتورها استفاده می‌کنند.

ولی به طور کلی می‌توان آن‌ها را در مجتمع‌های مسکونی، ادارات و بیمارستان‌ها نصب نمود.

بر روی این نوع دتکتورها علامت رادیواکتیو() به معی وجود تشعشعات رادیواکتیو حک می‌شود.

از نظر زیست محیطی دفع این دتکتورها بعد از اتمام شارژ آن‌ها که حدود ۸ سال طول می‌کشد مشکلاتی به همراه دارد، لذا تولید این گونه دتکورها رو به کاهش و توقف می‌باشد.

دتکتورهای دودی نوری(اپتیکال)(Optical):

به این نوع دتکتورها، دتکتور فوتوالکتریک نیز گفته می‌شود و دارای یک سلول نوری در داخل خود می‌باشد که با ورود دود به محفظه و کم شدن نور تحریک شده و اعلام حریق می‌نماید.

در محل‌هایی مانند انبار مواد PVC که در هنگام بروز حریق دود غلیظ تولید می‌شود و آتش‌سوزی به آهستگی انجام می‌گیرد استفاده از آن‌ها توصیه می‌شود.

دتکتور دودی اشعه‌ای(Beam Detectors):

در مواردی که بخواهیم مکان وسیعی مانند یالن یک کارخانه و یا سالن موزه و… را تحت پوشش سیستم اعلام حریق قرار دهیم و نصب دتکتورهای معمولی مشکل و یا غیر اقتصادی باشد، از نوع دتکتورها استفاده می‌گردد.

این دتکتورها دارای یک قسمت فرستنده(TX) هستند که اشعه‌ای به سمت گیرنده(RX) می‌فرستند.

این دو قسمت در دو قسمت سالن نصب می‌شوند و هرگاه عاملی مانند دود بین این دو عنصر واقع شود و ارتباط اشعه را قطع کند باعث اعلام خطر می‌گردد.

در بعضی از این نوع دتکتورها فرستنده و گیرنده روی یک قسمت وجود دارد و در قسمت روبرو یک انعکاس دهنده(Reflector) نصب می‌گردد.

این دتکتورها می‌توانند فضایی به پهانی ۱۴ متر و به طول ۱۰ ال ۱۰۰ متر را پوشش دهند و ارتفاع نصب آن‌ها بین ۲٫۷ تا ۲۵ متر است و ولتاژ کار آن‌ها ۲۴ ولت DC و جریان مصرفی در حالت ساکن حدود ۵۰ mA و در هنگام حریق ۷۰ mA می‌باشد.

هر چه فاصله بین گیرنده و فرستنده افزایش یابد، جریان مصرفی نیز افزایش می‌یابد.

توجه: برای تشخیص دود در داکت‌های تهویه، از دتکتور دودی اپتیکال استفاده می‌شود که آن را در محفظه خاصی که به دو لوله(پراب) متصل است قرار می‌دهند و در خارج داکت نصب می‌کنند و لوله‌ها به داخل داکت می‌رود تا مقداری از هوای عبوری از داخل داکت را نمونه برداری کند.

در صورت وجود دود در داخل داکت، این دود از طریق لوله‌ها وارد محفظه دتکتور شده و دتکتور اعلام حریق می‌کند.

نکاتی که باید در هنگام استفاده از دتکتورهای دودی رعایت کرد:

۱- دتکتور دود نباید در مسیر کوران هوا نصب گردد.

۲- برای تعیین محل نصب باید از استاندارد BS 5839 پیروی کرد.

۳- درمحل‌هایی که در حالت عادی دود و بخار وجود دارد، مانند موتورخانه و کنار بویلر از این دتکتور استفاده نشود.

نکته: اسپری خاصی وجود دارد که برای تست دتکتورهای دودی بکار می‌رود و با پاشیدن آن به سمت دتکتور می‌توان از عملکرد صحیح آن مطمئن شد.

دتکتورهای حراری(Heat Detectors):

این دتکتورها دارای یک مقاومت حرارتی می‌باشند که در اثر حرارت حاصل از آتش‌سوزی، مقدار مقاومت آن‌ها کم شده و باعث افزایش جریان می‌شود و به مرکز کنترل سیستم اعلام حریق، اعلام آتش‌سوزی می‌نماید. نصب آن‌ها نیز به صورت سقفی و طبق استاندارد BS 5839 می‌باشد و دو نوع ارائه می‌شوند:

نوع حرارتی ثابت(FIX) و نوع حرارتی افزایشی(Rate of Rise)(ROR)

در محل‌هایی که تغییرات دما ناگهانی اتفاق می‌افتد(مانند آشپزخانه) از دتکتورهای نوع افزایش استفاده می‌شود. این نوع دتکتورها دارای ولومی برای تنظیم دما می‌باشند.

نکته:

دتکتورهای الکترونیکی ساخته و به بازار عرضه شده‌اند که همزمان به صورت دتکتور فیکس و افزایشی قابل استفاده هستند.

به آن‌ها دتکورهای ترکیبی(Combined) گفته می‌شود که نسبت به دو مدل ذکر شده دارای قدرت کشف بالاتری هستند.

دتکتورهای مولتی(Multi):

این دتکتورها شامل دو طبقه هستند که یکی به عنوان دتکتور حرارتی و دیگری به عنوان دتکتور دودی عمل می‌کند و در محل‌هایی که هم امکان وجود دود و هم حرارت وجود دارد به کار می‌روند(مانند کتابخانه‌ها و اتاق‌های بایگانی).

دتکتورهای شعله‌ای:

این دتکتورها با استفاده از سنسور گیرنده اشعه ماوراء بنفش، شعله آتش یا اشعه مادون قرمز آتش را تشخیص داده و اعلام حریق می‌نمایند.

زمان پاسخ آن‌ها حدود چند ثانیه می‌باشد و آتش را بسیار سریع تشخیص می‌دهند.

در دو نوع قابل نصب برای فضای داخلی(Indoor) و فضای خارجی(Outdoor) موجود می‌باشند.

ولتاژ کار آن‌ها ۱۲ الی ۳۰ ولت DC است؛ زاویه دید آن‌ها نیز ۱۲۰ درجه می‌باشد.

دتکتورهای گازی(Gas Detectors):

برای تشخیص نشتی گاز و اعلام خطر قبل از به وجود آمدن حریق مخصوصاً در محل‌هایی که از گازهای سوختنی قابل اشتعال مثل CNG یا LPG استفاده می‌شود به کار می‌روند.

مبنای تشخیص برخی از آن‌ها بوی گاز می‌باشد و به صورت دیواری یا سقفی نصب می‌شوند.

مورد استفاده آن‌ها در آپارتمان‌ها، هتل‌ها و مراکز صنعتی می‌باشد.

برخی از انواع این دتکتورها قادرند در صورت کشف نشتی گاز به یک شیر فرمان بدهند و مسیر گاز را ببندند.

نکته: در دتکتورهای پیشرفته‌تر، تغییرات چگالی گاز توسط مبدل تبدیل به جریان ۴ تا ۲۰ میلی آمپر تبدیل شده و با یک کابل سه سیمه برای اندازه‌گیری و کنترل به پانل کنترل مرکزی ارسال می‌شود.

همچنین سیستم‌هایی با دتکتور و تابلوی مرکزی مخصوص وجود دارند  که میزان گاز مونواکسید کربن(CO) را در محیط تشخیص داده و در صورت کم بودن غلظت آن، یک سیستم تهویه را راه‌اندازی می‌کنند و در صورت زیاد بودن غلظظت، اعلام خطر می‌نمایند.

مورد استفاده این نوع دتکتورها در پارکینگ‌های عمومی و تونل‌های زیرزمنینی  و محل‌هایی می‌باشد که از سوخت‌های مونواکسید کربن زا نانند زغال یا نفت استفاده می‌کنند.