فروش ویژه صاعقه گیر آذرخش

مقدمه:

در قرون ۱۷ و ۱۸ میلادی برای مقابله با آذرخش میله های ساده برق گیر کشف و ابداع گردیده اند.

قدیمی ترین نوع آن، میله های ساده ایست که راس گنبدها و منارها در ایران خودمان هم مورد استفاده قرار گرفته اند (میدان نقش جهان، اصفهان).

در زمانهای گذشته تا بحال برای یافتن راه های جلوگیری از صدمات و خسارات صاعقه، کوشش های زیادی به عمل آمده است.

که در آن رابطه کوشش های چشمگیر بنجامین فرانکلین و دالی بارد است که موجب کشف و ابداع صاعقه گیرهای جدید گردید.

صاعقه گیر‌ها از نظر نحوه عملکرد، به دو نوع اصلی تقسیم می‌شوند:

۱-فعال

۲-غیر فعال

صاعقه گیر‌های غیر فعال (Passive):

صاعقه گیرهایی که بر اساس شکل و خاصیت فیزیکی متضمن تشدید پدیده هایی مثل اثر میله نوک تیز (Point Effect) می‌شوند.

و در این مسیر هیچ عامل تشدید کننده‌ای غیر از شکل خاص آن‌ها وجود ندارد.

مثل :

میله ساده فرانکلین،

صاعقه گیر‌های ژوپیتر،

جوجه تیغی

و ترمینال سیم هوایی (سیم‌های معلق).

صاعقه گیر‌های فعال (Active):

صاعقه گیر هایی که به واسطه انرژی دریافت شده از منبع خارجی و یا تولید شده بصورت خودکفا، اثر پدیده هایی مثل Point Effect یا Corona Effect را تشدید می‌نماید، تنوع وسیعی دارند.

از انواع آن‌ها می‌توان:

– اتمی یا رادیو اکتیو

– بادی یا پیزو الکتریک

– خورشیدی

– برقی

– خازنی و … را نام برد.

از نظر نیاز به انرژی، صاعقه گیر‌های فعال به دو گروه تقسیم می‌شوند.

آنهائیکه برای فعال شدن به یک منبع خارجی مثل باتری یا برق شهر محتاج هستند و بدون آن نمی‌توانند کار کنند.

و گروهی که انرژی را توسط یک مکانیسم داخلی از محیط اطراف دریافت می‌نمایند.

نوع اول را وابسته و نوع دوم را خودکفا می‌نامند.

انواع صاعقه گیر‌های خودکفا:

۱ – صاعقه گیر‌های بادی یا پیزوالکتریک

این نوع صاعقه گیر از یک محفظه خالی با مسیر ورود و خروج دوکی شکل آیرو دینامیک ساخته شده است.

 ورود و خروج هوا از آن طی یک سیکل و مسیر مشخص صورت می‌پذیرد و سبب ارتعاش یک الکترود عمودی می‌شود.

الکترود موصوف به یک سلول پیزوالکتریک متصل است.

نوسانات الکترود سبب ایجاد الکتریسیته ساکن در سلول می‌شود.

این انرژی ذخیره شده بین الکترود و جداره خارجی صاعقه گیر تخلیه شده و سبب یونیزاسیون هوای اطراف خواهد شد.

تکنیک فوق خودکفا، اما بسیار حساس و آسیب پذیر است.

چراکه ورود یک جسم خارجی و عدم خروج آن به سبب مسیر دوکی شکل خروجی ممکن است باعث انسداد مسیر و از کار افتادن دستگاه شود.

ضمن اینکه وزش هر نوع باد (که لزوماً صاعقه‌ای به دنبال ندارد) باعث شارژ شدن بی مورد دستگاه میشود.

شارژ شدن بی مورد باعث استهلاک و کاهش طول عمر سلول پیزوالکتریک آن می‌شود.

۲ – صاعقه گیر‌های خورشیدی

این نوع صاعقه گیر مجهز به باتری و تعدادی سلول خورشیدی دریافت کننده انرژی است.

تابش نور آفتاب سبب شارژ شدن باتری و ذخیره الکتریسیته ساکن در آنهاست.

این انرژی بایستی در لحظه مناسب باعث تخلیه و یونیزاسیون هوا شود.

صرف نظر از مکانیسم عمل آن، این نوع صاعقه گیر‌ها هم بعلت وابستگی شدید به باتری، فتوسل (طول عمر باتری و زمان محدود ذخیره انرژی) عملاً مکانیسم مناسبی برای تضمین ایمنی نیست .

هیچ اطمینانی وجود ندارد که هوای ابری و غیر آفتابی کمتر از ساعات شارژ ماندن باتری طول خواهد کشید.

و اگر هوای ابری بیشتر باشد، قطعاً از صاعقه گیر فوق کاری ساخته نیست.

۳ – صاعقه گیرهای الکترونیک خازنی – اتمسفریک

مکانیسم عملکرد این صاعقه گیر بر اساس وجود پتانسیل الکتریکی اتمسفر طراحی شده است.

در صورتی که شرایط جوی فاقد پتانسیل الکتریکی باشد این صاعقه گیر همانند یک برقگیر ساده است و فعالیتی ندارد.

واحد حس کننده این صاعقه گیر وقتی انرژی الکتریکی اتمسفر فراتر از حد معینی (مثلاً ۵ کیلو ولت بر متر) می‌رود، واحد شارژ را برای جمع آوری انرژی بکار می‌اندازد.

این واحد تا پر شدن خازنهای یک مدار الکترونیکی بکار ادامه می‌دهد.

همین واحد وقتی میزان پتانسیل اتمسفر از حد معینی (نزدیک به وقوع صاعقه مثلاً در حدود ۱۰۰ کیلو ولت بر متر) گذر نماید، واحد شارژ دستور تخلیه خازن‌ها را به الکترود میانی متصل به زمین می‌دهد.

اینکار باعث یونیزاسیون هوای اطراف صاعقه گیر خواهد شد.

اینکار بصورت متوالی تکرار شده و با افزایش پتانسیل اتمسفر شدت می‌یابد.

روش عملکرد این نوع صاعقه گیر بعلت وابستگی مطلق به شرایط جوی صاعقه خیز بهترین کارآیی را داراست.

نام اصلی اینگونه صاعقه گیر‌ها ESE (Early Streamer Emission می‌باشد.

اساس کار اینگونه صاعقه گیر‌ها بدینصورت است که با ایجاد گوی یونیزه شده در اطراف صاعقه گیر، جریانات صاعقه امکان اصابت به محدوده داخلی را نداشته و به جلد خارجی این گوی اصابت می‌کنند.